O pojawieniu się infekcji bakteryjnej pochwy świadczyć może przede wszystkim świąd okolic intymnych oraz upławy. To powszechna dolegliwość i praktycznie każda kobieta doświadczyła jej przynajmniej raz w swoim życiu.

Do głównych objawów infekcji bakteryjnej pochwy zalicza się przede wszystkim zmianę wyglądu oraz zapachu wydzieliny z pochwy. Taka wydzielina w normalnych warunkach powinna być bezwonna, przejrzysta lub biała, śliska, a po wyschnięciu kremowa.

W pochwie znajduje się wiele bakterii. Są one jej naturalną florą. Za sprawą pałeczek kwasu mlekowego to środowisko ma kwaśny odczyn, który pełni funkcję ochronną przed bakteriami. Gdy równowaga tego środowiska jest zachwiana, dochodzi do nadmiernego rozmnażania się bakterii, które podrażniają śluzówkę i przyczyniają się tym samym do powstania stanu zapalnego. W celu przywrócenia takiej równowagi można skorzystać z licznych preparatów takich jak, chociażby trivagin.

trivaginWarto wspomnieć o tym, jakie są charakterystyczne objawy bakteryjnej infekcji pochwy.
Świadczyć o niej może to, że wydzielina przybiera kolor białoszary lub żółty, staje się wodnista, a jej zapach przypomina rybi.
Wszystko to potwierdza jedynie, że mamy do czynienia z infekcją bakteryjną.

W sytuacji, gdy jej kolor jest biały i ma grudkowatą konsystencję, to przyczyną tego stanu są także grzyby.

Dbanie o higienę okolic intymnych jest niezwykle ważne, ale bardzo często można uzyskać odwrotny efekty, gdy dba się o nie w nadmiarze. Dochodzi wtedy do wypłukania naturalnej flory bakteryjnej za sprawą składników chemicznych obecnych w dezodorantach czy mydłach toaletowych.

Dlatego też, gdy naruszymy równowagę takiej flory bakteryjnej to warto poza lekami wesprzeć się preparatami takimi jak trivagin.

Żeby uniknąć przykrych powikłań, należy wyleczyć każdy pojawiający się rodzaj infekcji. Zaniechanie tego może być przyczyną infekcji kanału szyjki macicy. W niektórych przypadkach bakterie przedostawać się mogą nawet dalej - aż do błony macicy.

To, co sprzyja takim rodzajom zakażeń to przede wszystkim przyjmowanie antybiotyków, infekcje bakteryjne pozostałych narządów oraz suchość pochwy będąca następstwem zaburzeń hormonalnych lub menopauzy.

Najbardziej zagrożone są kobiety współżyjące seksualnie. W trakcie zbliżeń najłatwiej o przeniesienie bakterii na narządy płciowe.

Duże znaczenie ma dbanie o higienę zwłaszcza w trakcie menstruacji. Krew miesiączkowa może być czynnikiem zobojętniającym środowisko bakteryjne pochwy, przyczyniając się w ten sposób do osłabienia jej odporności.

trivagin
rys. https://znamlek.pl/trivagin-498.html

Każda infekcja intymna musi zostać wyleczona. W przeciwnym razie powróci ze zdwojoną siła. Dlatego też konieczna jest bezzwłoczna konsultacja z ginekologiem. Dobierze on odpowiednie lekarstwa do danego przypadku.
Rozpoznania dokonać można poprzez rutynowe badanie ginekologiczne oraz wykonanie posiewu wydzieliny z określeniem antybiogramu. Zazwyczaj w leczeniu korzysta się z sulfonamidów oraz antybiotyków. Wspomaga się je preparatami do smarowania takimi jak trivagin.

Leczenie trwa około tygodnia, po którym wykonuje się badanie kontrolne w celu upewnienia się, czy było ono skuteczne.

Czym jest Vernicadis

Vernicadis to ziołowa nalewka z ziół niszcząca wszelkie zarobaczenia u dzieci, młodzieży i dorosłych. Niszczy owsiki, lamblie, glisty. Została opracowana przez niekwestionowany autorytet w dziedzinie fitoterapii, franciszkanina o. Grzegorza Srokę. Jego spostrzeżenia dotyczące ziół były weryfikowane przez badania naukowe. W ciągu 50 lat jego pracy udzielił porad co najmniej 600 chorym.

Skuteczność Ziołowej tynkury Vernicadis w zgodzie z naturą

vernicadis
rys. https://www.znamlek.pl/vernicadis-16130.html

Sposób użycia:

  • Od 6 - 9 lat 1/2 łyżeczki na czczo i pół (1/2) łyżeczki przed spaniem przez 7 - 8 dni, przerwa tydzień i kurację powtórzyć.
  • Od 10 - 14 lat - 1 łyżeczka na czczo i 1 łyżeczka przed spaniem przez 7 - 8 dni, tydzień przerwy i kurację powtórzyć.
  • Powyżej 14 lat 1,5 łyżeczki na czczo i 1,5 łyżeczki przed spaniem przez 7 - 8 dni, tydzień przerwy i kurację powtórzyć.

W skład preparatu wchodzi: Wyciąg z korzenia mniszka lekarskiego, arcydzięgiel, dziurawiec, mięta, tymianek, wrotycz, glistnik jaskółcze ziele, piołun, kora kruszyny, kminek oraz zioła o działaniu ułatwiającym wydzielanie żółci (przeczyszczającym).

 

Produkt Vernicadis nie jest już produkowany. Istnieją na rynku jego zamienniki. Często ludzie chorujący szukają w starych zapiskach informacji jak przyrządzić w domu taki preparat gdyż te dostępne teraz są o zbyt małym stężeniu i brakuje im oryginału.

A jakie jest wasze zdanie na temat zamienników?

Grzybica skóry leczenie jest dość powolnie, istnieją jednak leki, które ten proces mogą przyspieszyć. Najczęściej w leczeniu grzybicy skóry stosuje się leki miejscowe, np. do smarowania. W tym wiele leków tego typu dostępnych jest nawet bez recepty.

 

Grzybica skóry leczenie

Grzybica skóry może dotyczyć zarówno grzybicy stóp, jak i grzybicy dłoni i paznokci. Grzybica skóry to również grzybica pachwin i skóry gładkiej, ale również grzybica skóry głowy. Wszystkie te typy grzybic leczy się w podobny sposób, najczęściej za pomocą pudrów, kremów i płynnych aerozoli. W leczeniu wykorzystuje się również specjalne żele.

W leczeniu grzybicy skóry, przy których występuje łupież pstry, stosuje się również leki na bazie ketokonazolu oraz w postaci siarczanu selenu. Grzybicę skóry głowy można więc leczyć również za pomocą leczniczych szamponów.

W przypadku niektórych rodzajów grzybic skóry, kiedy zakażenie jest zbyt silne, należy stosować również leki doustne – leczenie miejscowe może w tym przypadku nie być wystarczające.

Zioła na grzybicę. Grzybica, każdego typu, może być leczona również przy zastosowaniu ziół, czyli sposobu leczenia całkowicie domowego, bez wymogu wizyty u lekarza czy uzyskania recept. Wśród takich substancji, które leczą grzybicę, można oprócz ziół samych w sobie, wymienić również różnego rodzaju olejki. O wszystkim tym poniżej!

 

Zioła na grzybicę i oleje na grzybicę: co stosować?

  1. Aloes oczyszcza organizm oraz mocno wzmacnia organizm, przez co może być skuteczny w leczeniu również grzybicy. Stosowanie aloesu musi być związane z jednoczesnym unikaniem spożywania węglowodanów.
  2. Olejek z drzewa herbacianego: ma działanie przeciwgrzybiczne. Można go stosować rozcierając w miejscach, gdzie grzybica się objawia: na stopach, głowie, pomiędzy paznokciami.
  3. Olej kokosowy: przypisuje mu się wszelkiego rodzaju właściwości zdrowotne, w tym również działanie przeciwgrzybiczne. Z pewnością warto oleju kokosowego spróbować, ponieważ wpływa na organizm w sposób całościowy.
  4. Oregano: ekstrakt z oregano również wykazuje działanie przeciwgrzybiczne i wzmacnia odporność.
  5. Czosnek: działa mocno przeciwgrzybiczne. Jest rośliną leczniczą, która mocno wzmacnia odporność całego organizmu
  6. Istnieją także gotowe preparaty które pomagają w utrzymaniu odpowiedniej flory jelitowej. do takich produktów można zaliczyć preparat Candida Support.

Leki przeciwgrzybicze pochwy powinien przepisać lekarz ginekolog. Najpierw jednak należy udać się na wizytę, która połączona będzie z pełnym badaniem ginekologicznym. Tylko pobierając z pochwy wymaz, lekarz może stwierdzić obecność grzybów, określić je, a na tej podstawie przepisać leki przeciwgrzybiczne pochwy.

Leki przeciwgrzybicze pochwy: leczenie

Oczywiście nie trzeba zgadzać się na pełne badanie ginekologiczne, ale wtedy lekarz może przepisać jedynie leki przeciwgrzybiczne o szerokim spektrum działania. Mogą to być leki, które nie pomogą w danym przypadku, ze względu na brak określenia, jakie grzyby wywołują konkretną grzybicę. Dopiero po otrzymaniu dokładnych wyników można zastosować terapię celowaną – a ta daje najlepsze rezultaty.

Zwykle leki przeciwgrzybiczne pochwy są lekami dopochwowymi, doustnymi lub są sprzedawane w postaci kremów. Maść służy do smarowania jedynie okolic intymnych. Mogą ją stosować również Panowie – partnerzy kobiet chorujących na grzybicę pochwy. Należy również dodać, że leki przeciwgrzybiczne pochwy są lekami na receptę.

Leki przeciwgrzybicze bez recepty to z reguły leki w postaci kremów. Czas trwania kuracji przeciwgrzybiczej z użyciem leków bez recepty będzie wynosił kilka tygodni. Grzybica jest chorobą, którą leczy się trudno właśnie ze względu na długi okres, w którym należy używać leków, nawet już po ustąpieniu pierwszych objawów.

Leki przeciwgrzybicze bez recepty – jakie wybierać?

  1. Po pierwsze skutecznymi lekami przeciwgrzybicznymi bez recepty są te zawierające w sobie chlorowodorek terbinafiny. Posiada ona przede wszystkim funkcje grzybobójcze, działając zarówno na drożdżaki, jak i dermatofity.
  2. Innymi polecanymi lekami przeciwgrzybicznymi są te, które zawierają w sobie Ta substancja czynna leku ma za zadanie hamować aktywność grzybów, a tym samym powoli zaleczać chorobę. Kuracja trwa około 4 tygodni.
  3. Warto zainwestować również w leki bez recepty, które zawierają klotrymazol. Klotrymazol świetnie radzi sobie z prawie wszystkimi gatunkami grzybów działając na nie wszystkie grzybobójczo. Leki przeciwgrzybiczne bez recepty zawierające tą substancję są również jednymi z najtańszych i najskuteczniejszych.

Grzybica stóp — objawy, leczenie i profilaktyka

Autor: Dr Grand

Najczęściej może dochodzić do zakażenia poprzez używanie wspólnych ręczników i butów. Najczęstszą, bezpośrednią przyczyną jest grzybica stóp, jest przepocone obuwie — po 4 tygodniach od zagnieżdżenia grzyba choroba jest w pełni rozwinięta. Grzybica ma skłonność do nawrotów.

Objawy grzybicy stóp:

  • podrażnienie, swędzenie i bolesność skóry;
  • czerwone plamy zapalne;
  • wilgotna skóra ulegająca pękaniu, łuszczeniu i krwawieniu;
  • nieprzyjemny zapach stóp.

Grzybica stóp - domowe sposoby na grzybicę stóp, leczenie i zapobieganie:

Właściwa higiena = naturalne mikrobąbelki. Stopy trzeba codziennie i dokładnie myć, a po kąpieli należy je starannie osuszyć, zwłaszcza między palcami — można użyć suszarki do włosów.
Korzystne efekty przynosi mycie nóg pod natryskiem lub moczenie w tzw. mlecznej wodzie wypełnionej leczniczymi mikrobąbelkami powietrzno-wodnymi o działaniu sterylizującym i wspomagającym regenerację skóry. Dzięki temu możliwe jest ich precyzyjne oczyszczanie bez stosowania drażniących środków myjących, które opóźniają gojenie ran grzybiczych.
Natomiast kule piorące, które bez utraty skuteczności prania ograniczają zużycie środków chemicznych sprawiają, że ubrania, w tym przypadku skarpetki, są bardziej przyjazne dla wrażliwej skóry stóp — im mniej proszku w praniu, tym lepiej wypłukana z drażniących pozostałości chemii odzież.

Pielęgnacja chorych stóp musi być niezwykle staranna. Nie wolno ich przykrywać, należy ograniczać chodzenie. Zaniedbanie stanu zapalnego może wywołać groźną infekcję bakteryjną.

Chłodne kompresy łagodzą świąd i ból stopy oraz powodują wysychanie zmian skórnych. Należy rozpuścić 2 łyżki stołowe płynu Burowa w 0,5 l wody. Takim roztworem nasącza się bawełniany materiał i przykłada na 15–20 minut 4 razy dziennie.

Moczenie stóp w roztworze soli powinno trwać 5–10 minut — 2 łyżeczki soli kuchennej na 0,5 l wody. Zabieg można powtarzać aż do poprawy stanu skóry. Roztwór soli zapobiega rozwojowi grzyba, ogranicza pocenie i zmiękcza zmienioną skórę. Dobrym rozwiązaniem jest także specjalna sól do stóp z dodatkiem olejków eterycznych.
Moczenie w winie i ziołach: 30 g szałwii, 30 g rzepiku, 2 miarki białego wina — taką mieszankę doprowadza się do wrzenia i po ostudzeniu moczy w niej stopy.
Olejek z drzewa herbacianego. Należy nanieść olejek na chorą okolicę za pomocą płatka kosmetycznego lub namoczyć stopy w wodzie z dodatkiem kilku kropel olejku.
Pasta z sody oczyszczonej. Łyżkę stołową sody należy wymieszać z niewielką ilością ciepłej wody i otrzymaną pastę wcierać w chore miejsca, aż do zupełnego wyschnięcia. Następnie całość trzeba posypać mączką kukurydzianą.

Preparaty przeciwgrzybiczne. Są dostępne w postaci kremu, sprayu, pasty, żelu, płynu i pudru. Najczęściej zawierają kwas salicylowy i/lub chemioterapeutyki przeciwgrzybiczne, tj. azotan mikonazolu, bifonazol i chlorowodorek terbinafiny. Kuracja powinna trwać minimum przez 10 dni po ustąpieniu widocznych oznak infekcji.
Płyny wysuszające. Najczęściej 2–3 razy dziennie pokrywa się lekiem chore obszary skóry i delikatnie masuje. Typowa kuracja trwa 4 tygodnie i następne 2 tygodnie po ustąpieniu dolegliwości.
Chlorek glinu skutecznie zabija grzyby i ma działanie wysuszające, co zapobiega nawrotowi choroby. Preparat należy rozprowadzać 2–3 razy dziennie i kontynuować leczenie 2 tygodnie po ustąpieniu problemu. Nie wolno przemywać otwartych ran, gdyż chlorek glinu wywołuje silne pieczenie — w pierwszej kolejności należy wygoić ranki, stosując zwykły środek przeciwgrzybiczny.
Puder przeciwgrzybiczny należy stosować zawsze po umyciu i dokładnym osuszeniu stóp. Druga partia zasypki na obuwie. Najlepszy jest puder ze środkiem przeciwgrzybicznym, np. ze wspomnianym azotanem mikonazolu.
Zakazane jest chodzenie na boso w miejscach publicznych, jak sala gimnastyczna, przebieralnie, baseny, prysznice czy parki wodne. Pacjent z wysoką podatnością na grzybicę może zarazić się w każdym wilgotnym miejscu. Należy nosić klapki, które na koniec trzeba dokładnie spłukać.

Zakazane jest wspólne używanie tego samego ręcznika lub obuwia.

Usuwanie martwej skóry po ustąpieniu infekcji zapobiega nawrotowi zakażenia. W czasie kąpieli należy ostrożnie, lecz energicznie szczoteczką wyczyścić całe stopy, szczególnie między palcami. Przed wyjściem z wanny ważne, aby dokładnie spłukać prysznicem całe ciało!

Paznokcie są ulubionym miejscem rozwoju grzybów, dlatego minimum raz na 2–3 dni trzeba je wyczyścić za pomocą wykałaczki lub zapałki.

Odpowiednie obuwie jest niezwykle ważne. Oto, czego unikać przy wyborze nowych trzewików:

  • buty z tworzyw sztucznych sprzyjają rozwojowi grzyba;
  • ciasne, dopasowane i bez wentylacji — jeśli nie ma innego wyjścia na pewno nie przez cały dzień;
  • guma i czasami wełna wzmagają pocenie i zatrzymują wilgoć.

Najlepszy wybór to surowce mineralne, jak bawełna i skóra. W miarę możliwości należy nosić luźne obuwie w typie sandałów (odkryte palce).

Suche i czyste buty. Wnętrze obuwia należy często posypywać pudrem lub sprayem przeciwgrzybicznym. Zaleca się również przetrzeć wnętrze buta szmatką nasączoną środkiem dezynfekującym, dzięki czemu zostaną zniszczone zarodniki grzybów. Zabieg najlepiej powtarzać po każdym zdjęciu obuwia.

Wietrzenie butów. Zaleca się pozostawianie obuwia w dobrze nasłonecznionym miejscu.

Częsta zmiana butów. Najlepiej nie nosić tej samej pary obuwia przez 2 kolejne dni, gdyż but powinien suszyć się min. 24 h. Intensywne pocenie przy nadpotliwości stóp wymaga dwukrotnej zmiany butów w ciągu dnia.

Częsta zmiana skarpet, nawet 3–4 razy dziennie, jeśli są mokre. Najlepsze są skarpetki z czystej bawełny. Po wypraniu w gorącej wodzie należy zawsze dobrze wypłukać skarpetki, gdyż resztki proszku do prania mogą podrażniać stopy i rany grzybicze.

PORADA LEKARSKA

Nieleczona grzybica sama nie ustąpi i spowoduje pękanie skóry, co może być powodem poważnego zapalenia bakteryjnego. Kontakt lekarski jest potrzebny, gdy wystąpią następujące objawy:
- infekcja rozszerza się na paznokcie, które stają się żółtobrązowe, łamliwe i trudne do obcinania;
- opuchnięte stopy lub całe nogi;
- gorączka;
- stan zapalny utrudnia chodzenie;
- pęcherze wypełnione ropą.

Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.
numer seryjny:56090e14-1c10-4204-b10b-76a45bef4303

Grzybica
Grzybica stóp

Żylaki nóg ale ogólnie również żylaki są chorobą związaną z żyłami i polegają na ich wrzecionowatym lub workowatym powiększeniu. Żyły są dodatkowo poskręcane i wydłużone. Poszerzone naczynia krwionośne w ten sposób są bolesne. Częściej żylaki występują u kobiet, rzadziej u mężczyzn. Najczęściej chorują kobiety po 40-tym roku życia.

Żylaki nóg, informacje i ciekawostki o żylakach. Jak im zapobiegać?

1. Żylaki to choroba uwarunkowana genetycznie. Sposób dziedziczenia sprawia, że chorobę można odziedziczyć również po dziadkach i pradziadkach. To jednak nie jedyna przyczyna powstawania żylaków: większy swój udział ma tutaj nieodpowiedni tryb życia.
2. Za powstawanie żylaków odpowiedzialny jest także styl życia, w którym brak podstawowej aktywności fizycznej i sportu. Aby uchronić się od żylaków, zwłaszcza jeśli ten problem występował w rodzinie, należy zacząć uprawiać sport.
3. Żylaki powstają także poprzez stosowanie złej diety, zbyt kalorycznej i bogatej w węglowodany oraz cukry proste.
4. Szczególnie niebezpieczny dla nóg i powodujący powstawanie żylaków jest tzw. „siedzący tryb życia”. Problemem jest również zakładanie nogi na nogę, które blokuje prawidłowy przepływ krwi w żyłach.
5. W zapobieganiu żylakom istotna jest odpowiednia garderoba. Nie należy nosić ubrań zbyt obcisłych, szczególnie na nogach.
6. Pomocne mogą być również orzeźwiające, wzmagające krążenie zimne prysznice i letnie kąpiele. Nie powinno się kąpać w gorącej wodzie.
7. Można również rozpocząć suplementację preparatami dostępnymi w aptece: szczególnie przydatna będzie witamina C i P.

 

Wpis powstał w oparciu o blog prowadzony przy portalu ZnamLek.pl

Adrenalina jest jednym z najbardziej fascynujących hormonów i neuroprzekaźników. Wytwarzają ją gruczoły dokrewne np. rdzeń nadnerczy czy komórki C tarczycy. Jest to jeden z najważniejszych hormonów w świecie zwierzęcym.

Adrenalina: ciekawostki

  1. Nazwa pochodzi z łaciny i oznacza „nad nerkami”.
  2. Wiedziałeś, że drugą nazwą adrenaliny jest również epinefryna? To jedna i ta sama substancja!
  3. W warunkach laboratoryjnych występuje, jako biały proszek, który stopniowo brązowieje pod wpływem powietrza i światła.
  4. Nosi ona również nazwę „3XF” co odnosi się do angielskiego „Fight, fight and fight”.
  5. Jest to hormon walki, ucieczki i strachu.
  6. Odkrył ją polski fizjolog Napoleon Cybulski w 1895 roku. Otrzymał on ekstrakt z kory nadnerczy, który zawierał również adrenalinę.
  7. Sztuczna adrenalina wytwarzana jest od 1904 roku.
  8. Pojawia się w organizmie wtedy, kiedy musi on podjąć błyskawiczną reakcję stresową: w chwilach zagrożenia.
  9. Objawy pojawienia się adrenaliny to: przyspieszone bicie serca, rozszerzenie oskrzeli i źrenic, wzrost ciśnienia krwi.
  10. Odpowiedzialna jest również za regulowanie poziomu glukozy we krwi.

Tabletki przeciwbólowe a raczej zawarte w nich środki dzieli się na dwa główne rodzaje. Jeden z nich to paracetamol, a drugą grupę reprezentuje kwas acetylosalicylowy i ibuprofen – należą one do niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Tabletki przeciwbólowe a blokowanie odczuwania bólu

Ten rodzaj oddziaływania na ból związany jest z mechanizmem ośrodkowym i dotyczy pierwszej grupy wymienionych leków przeciwbólowych. Paracetamol, chociaż jest używany jako lek przeciwbólowy nie został do końca przebadany. Wydaje się jednak, że jego oddziaływanie na ciało człowieka związane jest z blokowaniem enzymu cyklooksygenazy 3, a przez to odcina drogę impulsom bólowym – przez to człowiek nie czuje bólu. Czasami ból może powrócić, jeśli wywoływany jest przez infekcje bakteryjne i związany z ostrym stanem zapalnym.

Walka ze stanem zapalnym

Dlatego używa się również leków przeciwbólowych z drugiej grupy, które mają działanie obwodowe. Wśród tych leków wymienia się ibuprofen. Działa on dokładnie w miejscu bólu i usuwa jego przyczynę, nie zaś bezpośrednio oddziałuje na ludzki mózg i drogi przenoszenia impulsów nerwowych.
Ibuprofen znosi więc gorączkę, zmniejsza uczucie bólu oraz oddziałuje na obrzęk tkanek. Ponadto ma on również działanie „odgórne”, a więc może po pewnym czasie zacząć działać hamująco i blokująco.